Polecamy
Ankieta
Logowanie
Reklama
| PimpWalk - "Error 204" |
| Redaktor: Wojciech Kościak | |
| 05.03.2010. | |
|
PimpWalk to całkiem świeży polski projekt, któremu zdecydowanie warto się przyjrzeć. Na ruszt wrzucamy ich pierwszy materiał - EPkę "Error 204".
PimpWalk "działa" na rodzimej scenie od około roku. Muzyka którą prezentują to oryginalne połączenie stylistyk, z jakim jak dotąd nie było mi dane się spotkać. Płytka składa się z 5 kawałków. Na wstępie prezentuje się utwór "Reflection". Wstępna refleksja zatem jest następująca: Panowie dokonali na początku świetnego wyboru, jest to utwór w którym zawarta jest esencja ich muzy. Wita nas elektroniczny smaczek, później gitarki wypuszczają świetny, prosty, ale wpadający w ucho riff, który wraz z flażoletami i zapodającą mnóstwo rytmów perkusją tworzy doskonałe tło dla wokali. Owe wokale komponują się tutaj wraz resztą naprawdę zajebiście - Krzysiek z powodzeniem łączy czystą, melodyjną barwę z brudnym, zadziornym krzykiem. Aaa no i solówka trzyma poziom. "If You Dare". Tutaj nie jest już tak kolorowo - przyczepię się do dwóch rzeczy. Po pierwsze przewodni riff bardzo kojarzy się z kawałkiem "Blind" Korn'a i mimo, że jest szybszy, nieco inny, to jednak w ogóle mi tutaj nie pasuje. Do tego dochodzą nieco zbyt długo przeciągane wokale, przypominające mi przyśpiewki Layne'a Stanle'ya z Alice In Chains (przesłuchując płytkę czuć, że stary dobry Layne był niemałą inspiracją). Poza tym pomysły na przygrywki perkusisty Henrego ciągle zaskakują, a solówka oraz wpleciona kilkukrotnie wstawka składająca się z ciężkich, powolnych riffów i schizerskiego wokalu zasługuje na pochwałę. Środkową część płytki pozostawiam słuchaczom, co by wszystkiego nie ujawniać, tymczasem na koniec zostawiam sobie najleszpy utwór EPki - "Bloodshot Sun". Na początku dostajemy połamane, wręcz "meszugowate" gitarowe rytmy, występujące w towarzystwie bijącej prosto w pysk szybkiej perki Henrego. Później troszkę atakującej nas elektroniki, a dalej pojawiają się kolejne połamane rytmy, nie mniej popiepszone i nie mniej ryjące czerep (warto wspomnieć, że to, co Henry wyprawia na płycie z hi hatem i innymi garowymi zabawkami jest co najmniej kosmiczne). Wszystkiemu towarzyszy brudne darcie Krzyśka, które przechodzi później w moją ulubioną wstawkę płyty - gitarki grają sobie swoje melodyjne przygrywki, a wokalista szarżuje głosem używając wprawiających słuchacza w dziwny stan emocjonalny wokaliz. Końcówka utworu nie odstępuje od reszty - pojawia się kolejny świetny riff, w zasadzie break down z dużą ilością dźwięków, a jego dynamika zmienia się kilkukrotnie za sprawą Pana od garów. Polecam płytkę wszystkm fanom nietypowej metalowej muzy. Bo połączenie połamanych, psychodelicznych riffów, mnogości perkusyjnych rytmów, melodyjnych wokali, raczej typowe nie jest. Minusy? Dynamiką utwórów rządzi perkusista i to głównie za jego sprawą, kupą roboty jaką odwala, chce nam się trochę poświrować - moim zdaniem brakuje szybszych partii gitarowych i większej ilości agresywnych wokali. Mimo to sądzę, że PimpWalk prezentując taki styl zrobi jeszcze sporo szumu na polskich deskach.
http://www.myspace.com/pimpwalkgroup
» Brak komentarzy
Nie ma tu jeszcze komentarzy.
» Wyślij komentarz
|